Αν ζούσε θα γιόρταζε σήμερα τα 46α γενέθλιά του, μαζί με τον Κρις
Νοβοσέλιτς, τον Ντέιβ Γκρολ, την… εκκεντρική σύζυγό του, Κόρτνεϊ Λαβ και
την 20χρονη πλέον κόρη του, Φράνσις Μπιν.
Αλλά ο Κερτ Κομπέιν είχε άλλα σχέδια. Πάντα είχε άλλα σχέδια, από τότε που μεγάλωνε στο καταθλιπτικό για εκείνο Σιάτλ. Το οικογενειακό background έσφυζε από ζωγραφική και μουσική και ο μικρός Κερτ Ντόναλντ έδειξε από νωρίς μια φυσική κλίση προς αυτά.
Το διαζύγιο των γονιών του, όμως, τον επηρέασε δραματικά. Το χαρούμενο παιδάκι έγινε εσωστρεφές και αυτή η «πληγή» δεν έκλεισε ποτέ!
“Θυμάμαι το αίσθημα ντροπής… Για κάποιο λόγο, ντρεπόμουν για τους γονείς μου. Δεν μπορούσα να αντικρίσω φίλους μου στο σχολείο πια, γιατί ήθελα απεγνωσμένα να έχω το κλασικό, ξέρετε, μια τυπική οικογένεια. Μητέρα, πατέρας… Ήθελα αυτήν την ασφάλεια, για αυτό και είχα δυσφορήσει με τους γονείς μου», δήλωνε χρόνια αργότερα.
Ακριβώς πριν από 33 χρόνια, την ημέρα των γενεθλίων του, ο έφηβος Κερτ παίρνει μια απόφαση που θα αλλάξει όχι μόνο τη ζωή του, αλλά και την ιστορία της παγκόσμιας μουσικής. Ο θείος του, τον ρωτάει τι από τα δύο θέλει για δώρο… «Ένα ποδήλατο ή μια μεταχειρισμένη κιθάρα;»… Την απάντηση του 14χρονου –τότε- την ξέρουμε όλοι.
Ψάχνοντας να κάνει τη δική του μπάντα, πέφτει πάνω στον Νοβοσέλατς. Ο Κρίς λάτρευε το πανκ, όπως και ο Κερτ. Γίνονται κολλητοί. Στον ντράμερ ήταν λίγο άτυχοι καθώς και στα πρώτα βήματά τους ως «Nirvana». Ο αστικός μύθος λέει πως στην πρώτη τους εμφάνιση το κοινό δεν υπήρχε… Κυριολεκτικά! Ο Τσαντ Τσάνινγκ δεν είναι και ο ιδανικός ντράμερ για αυτό που ονειρεύονται, αλλά πορεύονται με αυτόν. Ηχογραφούν το πρώτο τους album «Bleach». Ακατέργαστο, σκληρό πανκ, αποθέωση του distortion, με το λαρύγγι του Κερτ να «ματώνει».

Δύο χρόνια αργότερα, το 1991, οι Nirvana έχουν αλλάξει το ντράμερ τους, με τον Ντέιβ Γκρολ να αποτελεί το κομμάτι του παζλ που έλειπε. Και τότε, ξεκινά η απίστευτη ιστορία τους! Με το πρώτο single “Smells Like Teen Spirit” από το άλμπουμ Nevermind, παραδίσουν στην παγκόσμια μουσική βιομηχανία ένα νέο είδος μουσικής, το grunge. Λυρισμός, εναλλασσόμενος με λυσσασμένες κιθάρες και ντραμς που πυροβολούν κατά ρυπάς. Η νεολαία τους λατρεύει, το MTV τους αποθεώνει… Το «Nevermind» έχει πουλήσει από τότε πάνω από 25 εκατομμύρια στις Ηνωμένες Πολιτείες και πάνω από 50 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο.
Αλλά ο Κερτ Κομπέιν είχε άλλα σχέδια. Πάντα είχε άλλα σχέδια, από τότε που μεγάλωνε στο καταθλιπτικό για εκείνο Σιάτλ. Το οικογενειακό background έσφυζε από ζωγραφική και μουσική και ο μικρός Κερτ Ντόναλντ έδειξε από νωρίς μια φυσική κλίση προς αυτά.
Το διαζύγιο των γονιών του, όμως, τον επηρέασε δραματικά. Το χαρούμενο παιδάκι έγινε εσωστρεφές και αυτή η «πληγή» δεν έκλεισε ποτέ!
“Θυμάμαι το αίσθημα ντροπής… Για κάποιο λόγο, ντρεπόμουν για τους γονείς μου. Δεν μπορούσα να αντικρίσω φίλους μου στο σχολείο πια, γιατί ήθελα απεγνωσμένα να έχω το κλασικό, ξέρετε, μια τυπική οικογένεια. Μητέρα, πατέρας… Ήθελα αυτήν την ασφάλεια, για αυτό και είχα δυσφορήσει με τους γονείς μου», δήλωνε χρόνια αργότερα.
Ακριβώς πριν από 33 χρόνια, την ημέρα των γενεθλίων του, ο έφηβος Κερτ παίρνει μια απόφαση που θα αλλάξει όχι μόνο τη ζωή του, αλλά και την ιστορία της παγκόσμιας μουσικής. Ο θείος του, τον ρωτάει τι από τα δύο θέλει για δώρο… «Ένα ποδήλατο ή μια μεταχειρισμένη κιθάρα;»… Την απάντηση του 14χρονου –τότε- την ξέρουμε όλοι.
Ψάχνοντας να κάνει τη δική του μπάντα, πέφτει πάνω στον Νοβοσέλατς. Ο Κρίς λάτρευε το πανκ, όπως και ο Κερτ. Γίνονται κολλητοί. Στον ντράμερ ήταν λίγο άτυχοι καθώς και στα πρώτα βήματά τους ως «Nirvana». Ο αστικός μύθος λέει πως στην πρώτη τους εμφάνιση το κοινό δεν υπήρχε… Κυριολεκτικά! Ο Τσαντ Τσάνινγκ δεν είναι και ο ιδανικός ντράμερ για αυτό που ονειρεύονται, αλλά πορεύονται με αυτόν. Ηχογραφούν το πρώτο τους album «Bleach». Ακατέργαστο, σκληρό πανκ, αποθέωση του distortion, με το λαρύγγι του Κερτ να «ματώνει».
Δύο χρόνια αργότερα, το 1991, οι Nirvana έχουν αλλάξει το ντράμερ τους, με τον Ντέιβ Γκρολ να αποτελεί το κομμάτι του παζλ που έλειπε. Και τότε, ξεκινά η απίστευτη ιστορία τους! Με το πρώτο single “Smells Like Teen Spirit” από το άλμπουμ Nevermind, παραδίσουν στην παγκόσμια μουσική βιομηχανία ένα νέο είδος μουσικής, το grunge. Λυρισμός, εναλλασσόμενος με λυσσασμένες κιθάρες και ντραμς που πυροβολούν κατά ρυπάς. Η νεολαία τους λατρεύει, το MTV τους αποθεώνει… Το «Nevermind» έχει πουλήσει από τότε πάνω από 25 εκατομμύρια στις Ηνωμένες Πολιτείες και πάνω από 50 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο.
Ο ίδιος περιγράφει τους στίχους τους ως «ένας μεγάλος σωρός από αντιφάσεις. Είναι χωρισμένοι στη μέση, μεταξύ ειλικρινών απόψεων που έχω και σαρκαστικών συναισθημάτων. Χιουμοριστικά αντικρουόμενες απόψεις προς μποέμ ιδανικά στερεότυπα που έχουν εξαντληθεί εδώ και χρόνια».
Η κατάσταση της υγείας του χειροτέρευε. Ο Κομπέιν έπασχε από χρόνια βρογχίτιδα και είχε έντονο πόνο στο στομάχι που οφειλόταν σε μη διαγνωσμένη χρόνια πάθηση του στομάχου. Για να μετριάσει τους πόνους είχε δοκιμάσει κάθε λογής ναρκωτικά. Σταδιακά έγινε χρήστης ηρωίνης. Μπήκε για αποτοξίνωση το 1992, αλλά βγήκε όταν η Λαβ του ανακοίνωσε πως ήταν έγκυος!
Τις αυτοκτονικές του τάσεις, τις είχε «δείξει» πρώτα στην Κάρτνι Λαβ, με την οποία είχε «κολλήσει» από το 1990, όταν και τη συνάντησε σε ένα κλαμπ στο Πόρτλαντ που λεγόταν «Satyricon». Δεν ήταν και η καλύτερη επιρροή για εκείνον. Η ίδια, μάλιστα, παραδέχθηκε πως έκανε ηρωίνη ακόμη τις πρώτες ημέρες της εγκυμοσύνης της, όταν και δεν το γνώριζε.
Μια απόπειρα στη Ρώμη, όταν συνδύασε Ροϊπνόλ και σαμπάνια, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί στο νοσοκομείο σε κώμα και μια ακόμη, όταν η Λαβ αναγκάστηκε να καλέσει την αστυνομία επειδή ο Κομπέιν είχε κλειδωθεί σε ένα δωμάτιο έχοντας μαζί του μια καραμπίνα, ήταν απλά τα δύο καμπανάκια. Το τρίτο έμελλε να χτυπήσει στις 8 Απριλίου του 1994, όταν ένα ηλεκτρολόγος βρήκε το άψυχο κορμί του.
Είχε μπει σε μια κλινική αποτοξίνωσης, αλλά εξαφανίστηκε. Τον έψαχναν για 10 ημέρες. Ο ηλεκτρολόγος δεν είχε καταλάβει πως ήταν νεκρός. Το συνειδητοποίησε όταν είδε την καραμπίνα. Ο Κερτ είχε γράψει ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα, μιλούσε στον αόρατο παιδικό του φίλο, τον «Boddah»… «Δεν νιώθω τον ενθουσιασμό του να ακούω και να γράφω μουσική, να γράφω στίχους, εδώ και πολλά χρόνια», σημείωνε.
Το τραγικό τέλος μιας ροκ ιδιοφυΐας που ακολούθησε τα χνάρια τόσο άλλων… Στα 27 του, έχοντας δώσει μόνο μερικά δείγματα του τεράστιου ταλέντου του και της μοναδικής προσωπικότητάς τους, δεν κατάφερε να διαχειριστεί τα media, τα «φαντάσματα» και τον σωματικό πόνο.
